حکم جنگ نیمه ی مدرن و سنتی ،حکم آن سیلورمن های نقره ای که دیگر نقره ای نیستند، عین تواند؛ اما عین تو نیستند ،میبینی جنگ بالا میگیرد؟؟؟

این جا امریکا نیست ،اینجا کازینو نیست که ساعتت را تحویل دهی قبل از وارد شدن ،نه اتفاقا دانشگاه باید با ساعت بروی برای حداقل سروقت حضور وغیاب کردنت ،تفاوت را میبینی؟؟؟

 در کازینو ساعتت را در میاوری که غفلت تمام وجودت را بگیرد تا نفهمی گذر زمان را که این زمان است که میگذرد و تو خوشحال از اینکه نمیدانی روز است یا شب!!!

 چه تفاوتی بین کازینو و دانشگاه میبینی همه اش شباهت است ،وقتی تمام کلاس حکم غفلت را برایت دارد ؛ از این کلاس(کازینو) به آن کلاس(کازینو).

عجیب ارمیا را حس میکنم ،وقتی با سهراب حرف میزند، منم به حرف های سهراب گوش میدهم:

"که دنیا توی ذهن آدمی زاد میگندد اگر یخچال نداشته باشد ،هر آدمی میبایستی توی ذهنش یک یخچال هشت فوت ،که اگر دوازده فوت باشد که بهتر است تا دنیایش تر وتازه بماند، دنیا هر چه کوچکتر بهتر...،اخرش همین دوازده فوت است !...گرفتی؟گات ایت؟؟؟"

تمام روزهایی که سر این کلاس(کازینو)و آن کلاس(کازینو) رفتم هی به ساعتم نگاه میکردم که دچار غفلت نشوم ،هی نگاه میکردم که یخچال ذهنم خاموش نشود ،هی بین این نیمه ی سنتی و مدرن واسطه گری میکردم ؛)

بعد ،این سیلورمن هایی که نقره ای هم نبودند ،هی حرف میزنند ،بحث میکنند ، از دهکده ی جهانی؛ از بازی مدرنیته ؛از نهادهای مدنی ؛و ...اخ چقدر خزعبلات میگویند! کاش این سیلورمن ها مانند بی وتن ارمیا "البالا لیل ولا"میگفتند.

خدایا من هم مثل ارمیا دعا میکنم:

میخواهم جور دیگری  دل از دنیا بکنم! تنهای تنها ،در میان خیل حرامی و وحشی

در بی وتن...

امین